Αυτο ειναι ιδιαίτερα σημαντικο αρθρο για μενα γιατι ειναι το προτιμο που γραφω στα ελλινικα. Πρέπει να προειδοποιήσω οι Έλληνες
που διαβάζουν αυτό ότι έχω μόνο την πολύ βασική γνώση της γλώσσας.
Ο λόγος που προσπαθώ να γράψω στα ελληνικά είναι να τιμηθεί και να ευχαριστηθεί η φιλη μου Faye που μου παρουσίασε Ελλάδα και με πήρε στα κτήματα κρασιού καθώς επίσης και για να παρουσιάζει σεβασμό στη θαυμάσια καλά αυξανόμενη σκηνή κρασιού της Ελλάδας.

Το μπουκάλι που άνοιξα να αναθυμιέμαι την ανακάλυψη ελληνικών κρασιών μου είναι το 2003 Νεμεα από το πολυ σύγχρονο κτήμα Nicolas Repanis. Είναι ένα μπουκάλι που έχω επαναφέρει από την Ελλάδα στη Γερμανία για το άνοιγμα σε μια ειδική στιγμή. Τώρα από το καλοκαίρι δεν θα αρχίσει πραγματικά στη Γερμανία, αισθάνθηκα ότι θα ήταν σωστό να ανοιχτεί ένα μπουκάλι που θα μας έφερνε το καλοκαίρι της Ελλάδας.

Γίνεται από το τοπικη σταφύλι Agiorgitiko και αυξάνεται στο λοφώδες τοπίο Νεμεα στα ύψη μεταξύ 300 και 400 μέτρων. Αυτή η ποικιλία είναι μια που αντιπροσωπεύει για την δυνατη ανάπτυξη στην τελευταία δεκαετία στην Ελλάδα. Είναι καλά κατάλληλο για τους διεθνείς ουρανίσκους δεδομένου ότι είναι συγκρίσιμο στο ύφος με το merlot, αλλά έχει τη δυνατότητα να μεταφέρει και να απεικονίσει το ελληνικούς χαρακτήρα. Στην πραγματικότητα οι λόφοι Της Νεμεα θεωρούνται μια ιδανική θέση για την ποικιλία όπου τα φρούτα και η οξύτητα βρίσκουν ισορροπία

Το κρασί έχει ένα κομψό κόκκινο έως πορφυρό χρώμα. Στη μύτη τα αρωοματα του ειναι εντονα και θυμιζουν κόκκινων και μαύρων φρούτων. Μια νότα βανίλιας επιβεβαιωνοντας τα 12 μήνας που το κρασι έχει ωριμάσει
στα νέα δρύινο βαρέλια. Αλλά δεν είναι πάρα πολύ δρύινο, αρκετά ακριβώς να του δώσει μια αριστοκρατική αφή.Στον ουρανίσκο κάποιος χτυπιέται από την πολύ καλή δομή του. είναι ομαλό ως μετάξι αλλά συγχρόνως ειναι αρκετά πυκνό και ισχυρός. Τα φρούτα παρουσιάζεται έντονα πάλι και ισορροπούνται από μια ακριβή οξύτητα που δεν θα μπορούσε να υπολογιστεί δόση καλύτερα. Την επιγευση του ειναι μακριά και αφήνει ένα συναίσθημα της ικανοποίησης. Είναι αξιοσημείωτο ότι παρά το οινόπνευμα 13% το κρασί δεν φαινεται αφύσικο.
Συνολικά ηταν μάλλον ένα καλοψημένο κομψό κόκκινο που με παρουσίασε άλλη μια φορά ότι η Ελλάδα έχει πάρει το σωστό δρόμο και αρχίζει να είναι η επόμενη μεγάλη τάση στον κόσμο κρασιού.

Κοιτάζω προς τα εμπρός για να δοκιμάσω πολύ περισσότερο αυτών των ελληνικών κρασιών



PS: I hope it wasn't too bad Greek there. I really have big doubts concerning most of my sentences. Αχ αχ αχ...